Life at the Edge of 24

อยากเขียนบล็อกให้ได้บ่อยๆ เมื่อก่อนสมัยเด็กๆ นี่เขียนบล็อกทุกวันเลยนะจะบอก (ฝึกลง wordpress ตั้งแต่สมัยมันไม่ได้ชื่อว่า wordpress แล้วหัดพูดคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก) เดี๋ยวนี้เขียนไตรมาสละครั้ง

วันนี้เป็นสุดท้ายที่อายุ 24 ตัวเลข 25 ค่อนข้างช็อคเราเล็กน้อย ทำไมเวลาผ่านไปเร็วมาก เลยอยากบันทึกสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นดังต่อไปนี้ (ทำไมทางการจัง)

ด้านร่างกาย

แฮ่ ใครที่รู้จักเราตั้งแต่สมัยมหาลัยลงไปก็คงไม่คิดว่าเราจะเข้าฟิตเนสได้ (ช็อคล่ะสิ) เราชอบเข้า bodypump เพราะว่า 1) เพลงเพราะ 2) ครูสอนหล่อ 3) เราได้เล่นตาม pace ของตัวเอง (ถ้ายังไม่พร้อมก็ยกเบาๆ ไปเรื่อยๆ ได้) เราเล่นมาตั้งแต่สควอทข้างละ 1-2 โล วันนี้ดีใจที่สามารถทำลายสถิติสควอทของตัวเอง แล้วยกได้ข้างละ 7 กิโล กรี๊ดดด ตัวนี้เลขสำคัญมาก เพราะเราได้อัพเกรดเป็นเพลทแผ่นใหญ่ 5 โลแล้วค่าาา ก่อนหน้านี้เล่นเพลทแผ่นเล็กมาตลอด จำได้ว่าตอนแรกไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะเล่นเพลทแผ่นใหญ่ในคลาส bodypump ได้ แต่ด้วยความุมานะและความคิ้วของครู ทำให้เรามาถึงจุดนี้ข่าาาา ตอนยกก็ปวดหลังนิดๆ เพราะยังไม่ชิน กลับถึงบ้านก็ปวดตูดนิดๆ

ที่ดีใจกว่าคือขาเล็กลงแม้ว่าจะกินเท่าเดิม!! ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะขาเล็กลงได้ พ่อแม่ชอบแซวว่าขาโต๊ะสนุ๊กตลอด ทุกวันนี้ยังกินเฟรนช์ฟราย x1, เลย์ x2, เบอร์เกอร์ x1 เกือบทุกสัปดาห์ แต่ก็พยายามกินเฮ้ลตี้มากขึ้นด้วย warm salad กล่องใหญ่โตมโหฬารที่มีขายเพียบในย่าน CBD (วันนี้พี่ที่ทำงานแซวว่าตัวเล็กแค่นี้ ทำไมกินเยอะจัง อ๊าย หนูหิวค่ะ >//< ) และตอนเย็นก็กินอาหารเบาๆ แคลน้อยๆ กินยำวุ้นเส้น สุกี้น้ำ ไข่ตุ๋นสองฟองเอาไข่แดงออกหนึ่ง วนๆ แต่บางวันก็ตบะแตกกินมาม่าเกาหลีซองใหญ่ใส่ชีส การเล่นเวทนี่เป็นความมหัศจรรย์จริงๆ ลากตัวไปคลาสให้ได้ทุกสัปดาห์ เล่นไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เห็นผลเอง ถ้ากินบ้าบอแบบเรา ก็ประมาณหกเดือน 555 อ่านต่อ